• چهارشنبه،27 شهریور 1398
  • ورود
اوقات شرعی
       
      •  
        منبع خبر :
        تعداد بازدید: 152
        کد: 72023
        تاریخ انتشار:
        ۱۳۹۴/۰۳/۲۵

        لحظه های خوب؛ Game over

        فعالیت گیم نت های منطقه که اوقات فراغت نوجوانان را پر کرده،کنترل نمی شود.
        لحظه های خوب؛ Game over

        به محض اینکه فرصتی پیدا می کند، پاورچین پاورچین از خانه بیرون میزند. دوتا کوچه بالاتر در یک مغازه که شیشه هایش را با کاغذ کادو و روزنامه پوشانده اند، پیدا می شود. لابد صدای پدر یا مادرش هم که سرِ ظهری متوجه جای خالی پسرشان شده اند بلند شده ولی دیگر فایده ای ندارد. دعا می کنند
        زودتر فصل مدرسه ها برسد تا از تعقیب و گریز فرزندانشان خلاص شوند. معضلی که این روزها گریبان اهالی شهرک شهیدرجایی، شهرک شهید باهنر و دیگر محلات منطق همان را گرفته است. اگرچه کمبود امکانات فرهنگی و تفریحی مشابه مناطق برخوردار، خود زمینه را برای جولان سودجویان فراهم کرده است، وجود برخی معضلات چون بیکاری، پایی نبودن سطح اقتصادی، سطح سواد و... باعث شده آگاهی کافی برای چگونگی برخورد با این مکان ها وجود نداشته باشد. موضوعی که در این گزارش به آن می پردازیم، گیم نت های غیرمجاز و اتفاقاتی است که در آن رخ می دهد، فحش و فریاد و دعوا یکی از اهالی محل که دو پسر 8 و 13 ساله دارد، مثل اینکه در دوراهی بزرگی گیر کرده باشد، نمی تواند جواب درستی به این سوالمان بدهد که «آیا این گیم نت ها قابل اعتماد هستند یا نه .»
        می گوید: بچه ها جایی غیر از این مکان ها را ندارند، ما هم که پول و ماشین نداریم آنها را به سینما و جاهای تفریحی ببریم. ازطرفی هم دوست نداریم بچه هایمان به گیم نت بروند، چون در آنجا چیزهایی یاد می گیرند که اصلا با تربیت ما جور درنمی آید.
        آیتی ادامه میدهد: در چند هفته ای که تعطیلات تابستانی آغاز شده بچه های من یک پایشان در گیم نت محل است. وقتی هم به آنجا میروند، تغییراتشان را متوجه می شوم. فریادهای گاه و بی گاهشان، بی قراری برای رفتن دوباره به آنجا، حرف های رکیکی که گاهی ناخواسته به زبان می آورند و... ولی نمی توانیم جلویشان را بگیریم چون جای دیگرین دارند.
        جنگو در خانه
        یکی از بانوان شهرک شهید رجایی نیز با انتقاد شدید از گیم نت های فعال در محدوده زندگی اش میگوید:بازی های خشن و نامناسب، پسرم را به فردی خشن تبدیل کرده ا ست. او قبلا در خانه بازی می کرد و ما هم سعی میکردیم باز ی های مناسبی برایش تهیه کنیم ولی کم کم به صورت پنهانی پایش به
        گیم نت ها باز شد. بازی های نامناسب باعث شده رفتار خشنی داشته باشد و مدام مثل یک جنگجو با ما رفتار کند. بعضی وقتها نقش یک سرباز آمریکایی را بازی می کند و گاهی هم یک سامورایی می شود. این درحالی است که من انتظار دارم فرزندم فرهنگ ایرانی و اسامی خودش را حفظ کند! سمیه
        قادری ادامه میدهد: زمانی که سعی میکردیم جلوی رفتن پسرمان به گیم نت را بگیریم بیش از  5گیم نت در همین چند کوچه ه مجوارمان فعال بود. همین حالا هم متوجه می شوم که پسرم زمان هایی را پنهانی به گیم نت میرود و حتی با صاحب آنجا هماهنگ کرده تا هیچ وقت به ما اطلاعات ندهد.

        مغازه کادوپیچ شده 

        اندازه دوتا پله، از سطح زمین فاصله دارد. مغازه ای که به نظر نمی رسد مساحت زیادی داشته باشد و آن طور که همراهمان، یکی از اهالی محله، می گوید نهایتا 12 متری است. شیشه های مغازه با کاغذ کادو های به اصطلاح زرورقی پوشیده شده است. چند دستگاه کامپیوتر رنگ ورورفته از در کوچک نیمه بازش پیداست که روی میزهای کوچک فلزی، بغل به بغل هم گذاشته شده که هرچند دقیقه یک بار با تکان کوچکی که یکی ازبچه های پشت میز به خود میدهد، پیدا می شود. همه سیستم ها روشنو پشت هر کدام  پسربچه ای 10 تا 17 ساله نشسته و چند نفری هم وسط مغازه ایستاده و این پا و آن پا می کنند. به نظر میرسد منتظر خلاص شدن یک سیستم کامپیوتر و نشستن پشت آن هستند.با خارج شدن پسربچه حدوده 15 سال های که صورتش از هیجان سرخ شده و صدای کلفتی که به او میگوید: «در راب بند » در تقریبا بسته میشود و تنها دریچه ای باریک باقی می ماند.با وجود دری که هیچ وقت کاملا باز نمی ماند، سروصدای پسربچه ها که بلند بلند می خندند یا هیجانشان را فریا د و یا کلمات رکیک تخلیه می کنند، باقی است.

        تعداد بازدید: 152
        نام:
        پست الکترونیک:
        شرح نظر:
        کد امنیتی:
         
        0 0
        آیا این مطلب را می پسندید؟ بله خیر