• دوشنبه،03 اردیبهشت 1397
  • ورود
اوقات شرعی
24°C نیمه ابری
       
      •  
        منبع خبر :
        تعداد بازدید: 122
        کد: 141338
        تاریخ انتشار:
        ۱۳۹۶/۰۹/۰۸

        بگذار گفت‌وگو به زبان هنر شود

        امروزه مدیریت شهری به این باور رسیده است که «فرهنگ» نقطه طلایی راهبردی اداره شهر است و مدیریت شهری بی‌اعتنا به فرهنگ، ابتر و ناتمام خواهد بود به‌ویژه اگر آن شهر شهری مانند مشهد باشد که فرهنگ درخشان‌ترین سرمایه آن است.
        بگذار گفت‌وگو به زبان هنر شود

        نهمین نشست اتاق گفت‌وگوی اهالی فرهنگ و هنر به میزبانی استاندار، فرصتی فراهم آورد تا این‌بار اهالی فرهنگ و هنر رودررو با شهردار مشهد و مدیریت شهری، از دغدغه‌های فرهنگی بگویند. امروزه مدیریت شهری به این باور رسیده است که «فرهنگ» نقطه طلایی راهبردی اداره شهر است و مدیریت شهری بی‌اعتنا به فرهنگ، ابتر و ناتمام خواهد بود به‌ویژه اگر آن شهر شهری مانند مشهد باشد که فرهنگ درخشان‌ترین سرمایه آن است، نکته‌ای که در این اتاق گفت‌و‌گو همگان به آن اذعان داشتند و وجه اشتراک دیدگاه‌ حاضران بود.

        این سرمایه فرهنگی را بگذاریم کنار عنوان «پایتخت معنوی ایران» و «پایتخت فرهنگی جهان اسلام»، «معنویت» با همه بسط معنایی‌ای که می‌توان برای آن لحاظ کرد و «فرهنگ» با تمام ظرفیت‌ها و رشته‌های هنری‌ای که در این شهر وجود دارد. در همین نشست، همچنان که تأکید شد، مشهد پایگاه فعالیت‌های قرآنی است. هنرمندی یادآور شد که پایگاه آواز و موسیقی نیز هست. در آن اتاق، هم از پیشینه ادبی این شهر سخن رفت و بی‌شمار مفاخر و شاعران و دانشمندان، هم از استعدادهای هنری که دیده نمی‌شود و گاه هرز می‌رود.

        تردیدی نیست که بیش و پیش از هر چیزی، معنویت و فرهنگ این شهر در سایه برکت حضرت رضا(ع) مفهوم پیدا می‌کند اما تاریخ و ادبیات و هنر خراسان بزرگ فرهنگی که امروز باید درمشهد دیده شود، این شهر را به لحاظ داشته‌های فرهنگی، برجسته‌تر از سایر نقاط نشان می‌دهد و این، خود، مدیریت شهری را به این وا می‌دارد که از این سرمایه به‌خوبی بهره بگیرد. البته نکته‌ای که شهردار مشهد در این اتاق بیان کرد و گفت که «همه‌چیز از فرهنگ آغاز می‌شود»، بشارتی است که این موضوع پیش چشم مدیران شهری قرار دارد و اگر به طور جدی به هنر و ادب و فرهنگ بها داده شود، باید شاهد نقش حمایتی شهرداری از هنرمندان و اهل فرهنگ باشیم.

        نکته‌ای که نباید از یاد ببریم این است که قبل از بنا کردن «خانه»ها که خواسته بیشتر هنرمندان و اهالی هنر بود، باید کاری کرد که هنرمند «قدر بیند و بر صدر نشیند». نمی‌گویم «خانه» لازم نیست، ولی اگر سهمی که برای هنر و ادب و فرهنگ قائل می‌شویم درخور باشد و زیبنده، می‌توان در «آلونک»ی هم اثرگذار بود. در شهری مانند مشهد، باید در گوشه‌کنار این شهر و در تار و پود آن هنر موج بزند و تاریخ ادبی خراسان بزرگ به چشم آید. شهری که این حجم از زائر و گردشگر دارد، باید فرصتی داشته باشد تا هنرش را به رخ بکشد و ادبیاتش را و مفاخرش را و فرهنگ و تاریخش را. این مهم به دست نمی‌آید مگر با حمایت جدی مدیریت شهری و یک‌صدایی هنرمندان و اهالی فرهنگ، البته نه به معنای تک‌صدایی، بلکه به معنای یکدلی و صمیمیت.

        مشهد به برکت بارگاه ملکوتی حضرت رضا(ع)، ظرفیت بی‌بدیل طوس و آرامگاه فردوسی، خانه‌های تاریخی، هنرمندان برجسته و نامبردار، پشتوانه تاریخی، همسایگی با کشورهای فارسی‌زبان و گردشگرانی که سرمایه فرهنگی و اقتصادی این اقلیم‌اند، می‌تواند شهری نمونه نه‌تنها در کشور، که دست‌کم در جهان اسلام باشد.

        اگر مشهد پایگاه نقالی و شاهنامه‌خوانی نباشد، کجا باید باشد؟ اگر مشهد پایگاه ساخت آثار سینمایی و نمایشی با موضوعات آیینی و شاهنامه‌ای نباشد، کجا باید باشد؟ اگر مشهد شهر گسترش و پاسداری زبان فارسی نباشد، کجا باید باشد؟ اگر مشهد شهر مهم‌ترین اتفاقات ادبی و شعر و داستان نباشد، کجا باید باشد؟ و اگر مشهد با این‌همه پیشینه دانشوری، شهرکتاب و مطالعه نباشد، کجا باید باشد؟

        این یک شعار آرمانی نیست و همه آن داشته‌ها و سرمایه‌ها گواه روشن و آشکار و محکمی برای این ادعاست. همین.

        علیرضا حیدری

        تعداد بازدید: 122
        ارزیابی
        ارزیابی این مورد:
        0 0
        آیا این مطلب را می پسندید؟ بله خیر